strong>1885 – zmarł (ur. 6 maja 1817 r. w Iłłukszcie (Ilūkste) Jan Józef Jałowiecki, pseud. Jan z Bożeńców, pisarz, historyk, artysta malarz, misjonarz. Ukończył szkołę powiatową ks. misjonarzy w Iłłukszcie, a w l. 1835–40 Seminarium Duchowne w Wilnie. Jako subdiakon został w r. 1839 prefektem w szkole powiatowej misjonarzy w Krasławiu (Krāslava). Po otrzymaniu święceń kapłańskich (1841) wykładał egzegetykę i historię kościelną w tamtejszym seminarium. W r. 1842 został wybrany z grona profesorów superiorem (regensem) seminarium, jednak funkcję tę sprawował krótko wobec kasaty zgromadzenia i przeniesienia seminarium do Mińska w r. 1843. W r. 1849 został mianowany proboszczem w Krasławiu oraz dziekanem dekanatu Dünaburg Superior. Za jego staraniem został odnowiony i wyposażony m. in. kościół w Krasławiu. Będąc sam malarzem akwarelistą (liczne jego obrazy były przeważnie treści religijnej), nawiązał kontakt z Janem Matejką, który zaprojektował do wielkiego ołtarza portret św. Ludwika, patrona kościoła, i przeprowadził jego korektę, obraz był bowiem w istocie wykonany przez uczniów Matejki – Izydora Jabłońskiego oraz Tomasza Antoniego Lisiewicza – i ukończony w Krakowie w r. 1884. J. zajmował się z wielkim umiłowaniem badaniami archiwalnymi historii fundacji i dziejów kościoła w Inflantach. Pochowany w grobowcu swej matki Heleny z Chmielewskich. (źródło: http://www.ipsb.nina.gov.pl/a/biografia/jan-jozef-jalowiecki)
1564 – Zygmunt II August scedował na Koronę Królestwa Polskiego dziedziczne prawo Jagiellonów do władania Wielkim Księstwem Litewskim.
1798 – w Petersburgu zmarł Stanisław August Poniatowski – ostatni władca Rzeczypospolitej, król Polski i wielki książę litewski. W chwili śmierci miał 66 lat.
1865 - urodził się Kazimierz Przerwa-Tetmajer, poeta, prozaik, dramaturg, publicysta i krytyk sztuki, autor m.in. „Na skalnym Podhalu”, „Legendy Tatr”, „Zatracenia” i „Zawiszy Czarnego”.
1885 – zmarł (ur. 6 maja 1817 r. w Iłłukszcie (Ilūkste) Jan Józef Jałowiecki, pseud. Jan z Bożeńców, pisarz, historyk, artysta malarz, misjonarz. Ukończył szkołę powiatową ks. misjonarzy w Iłłukszcie, a w l. 1835–40 Seminarium Duchowne w Wilnie. Jako subdiakon został w r. 1839 prefektem w szkole powiatowej misjonarzy w Krasławiu (Krāslava). Po otrzymaniu święceń kapłańskich (1841) wykładał egzegetykę i historię kościelną w tamtejszym seminarium. W r. 1842 został wybrany z grona profesorów superiorem (regensem) seminarium, jednak funkcję tę sprawował krótko wobec kasaty zgromadzenia i przeniesienia seminarium do Mińska w r. 1843. W r. 1849 został mianowany proboszczem w Krasławiu oraz dziekanem dekanatu Dünaburg Superior. Za jego staraniem został odnowiony i wyposażony m. in. kościół w Krasławiu. Będąc sam malarzem akwarelistą (liczne jego obrazy były przeważnie treści religijnej), nawiązał kontakt z Janem Matejką, który zaprojektował do wielkiego ołtarza portret św. Ludwika, patrona kościoła, i przeprowadził jego korektę, obraz był bowiem w istocie wykonany przez uczniów Matejki – Izydora Jabłońskiego oraz Tomasza Antoniego Lisiewicza – i ukończony w Krakowie w r. 1884. J. zajmował się z wielkim umiłowaniem badaniami archiwalnymi historii fundacji i dziejów kościoła w Inflantach. Pochowany w grobowcu swej matki Heleny z Chmielewskich. (źródło: http://www.ipsb.nina.gov.pl/a/biografia/jan-jozef-jalowiecki)